Sla over naar de inhoud

Geen ADD/ADHD, maar ASS

Toen ik begin dit jaar ziek thuis kwam te zitten, was een van de vragen waar ik continue tegen aan liep waarom het mij maar niet lukte om mijn zaken goed te plannen. Alles voelde aan alsof het meteen afgehandeld moet worden en ik verdronk bijna in alles wat nú af moest. Ik kende de tips om mijn werkzaamheden te verdelen qua prioriteit, maar hoe geef je iets prioriteit als alles even belangrijk voelt?

Toen ik ging zoeken op Internet naar mogelijke oplossing, kwam ik regelmatig de suggestie ADD of ADHD tegen. Naarmate ik meer las over de symptomen, was ik er heilig van overtuigd.  “Ik heb ADD”, want ik

  1. heb moeite om mij te concentreren
  2. stel het liefste alles uit
  3. ben perfectionistisch
  4. ben vergeetachtig en chaotisch
  5. heb moeite met prioriteiten stellen
  6. ben heel precies en grondig in denken en handelen
  7. heb moeite met het uiten van gevoelens
  8. ben onzeker
  9. heb moeite met het stellen van prioriteiten

Ik besprak met mijn therapeute het idee om mij te laten testen op add/adhd en zo geschiedde. Begin juli liet ik mij testen op ADD.

De test

De test zelf bestaat uit het invullen van vragen voorafgaand aan de testdag. Mijn Lief en ik moesten dezelfde vragenlijst invullen over mijn gedrag. Op de dag zelf had ik mijn moeder meegenomen, want naast een gesprek met een geneeskundige en een psychiater, werd er ook gekeken naar hoe ik als kind was. Het werd afgerond met een computertest die speciaal ontwikkeld is om ADD of ADHD te testen. De computertest ging goed voor mijn gevoel en de gesprekken liepen lekker.

De uitslag

Dus je begrijpt mijn verbazing toen de psychiater in het concluderend gesprek mij vertelde dat ik geen ADD of ADHD heb.  Het kwam er op neer dat ik zeker last heb van bovenstaande symptomen, maar dat deze nog erg licht waren. Een ‘echte’ ADD/ADHD-er ervaart dit schijnbaar vele malen erger.

Wat hij echter wel bij mij zag, waren lichte symptomen van ASS (Autisme) en eigenlijk is dat helemaal niet zo gek aangezien Autisme overduidelijk aanwezig is in mijn familie. Als ik het echt wil weten, dan moet ik mij hierop laten testen, maar deze semi-diagnose heeft mij al enorm geholpen. Ik weet dat het geen echte diagnose is, maar sinds die uitspraak zijn er heel veel puzzelstukjes op hun plek gevallen.

En nu?

Ondertussen heb ik besloten mij – nog – niet te laten testen. Ten eerste omdat zo’n testdag helaas niet goedkoop is en mijn portemonee al aardig geslonken is door deze test, maar ook omdat ik het op dit moment nog niet nodig vindt. Het idee dat ik net zoals mijn familie symptomen van Autisme vertoon klinkt heel erg logisch en heeft mij ook al zeker geholpen om mijzelf beter te begrijpen. Vooralsnog heb ik nog genoeg te doen om te kijken hoe ik mijn ‘symptomen’ kan verbeteren/veranderen met de kennis die ik nu heb.

Published inFEATUREDPersoonlijk

Laat als eerste een reactie achter

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.