Thuisblijven – deel 2

Toen we begin maart aan de intelligente lockdown begonnen, zat ik vol met enthousiasme. Eindelijk hoefde ik niet meer dagelijks naar kantoor met alle bijbehorende strubbelingen van het zijn van een avondmens. Ik kon de wekker een uur later zetten en nog genoeg tijd hebben om gewassen en aangekleed op tijd achter de laptop te zitten. Doordat ik nu meer tijd over had zou ik eindelijk eens meer tijd gaan besteden aan mijn hobby’s, mijn blog, mijn huishouden en al die dingen die al veel te lang op mijn to do lijstje stonden.

Helaas blijkt twee maanden later dat de werkelijkheid toch iets anders is geworden. Alhoewel ik het na twee maanden nog steeds heerlijk vindt om thuis te werken, begint de productiviteit die ik eerst had terug te lopen. Ook met thuiswerken zitten er dagen bij dat de tijd zo ontzettend tergend langzaam voorbij kruipt.

Ik ben onrustig, rusteloos en kan mijn draai niet vinden. Wat zal ik eens doen, nu ik geen sociale verplichtingen heb? Misschien kan ik mijn privé papieren archief eens gaan inscannen, de foto’s inplakken, de recepten bijwerken. En eigenlijk moet ik ook nog eens een blog schrijven. En nu ik toch thuis zit, kan de flat eigenlijk eens een goede poetsbeurt krijgen. Ik wil iets doen aan mij haar, iets aparts, iets creatief. Lekker kort of toch maar lang, of kort, of lang of… misschien een nieuw kleurtje? Fel rood, Bordeaux rood oh nee wacht. waarom ga ik niet voor blauw? Ik ben onrustig. ik wil van alles en er gebeurt niets. Ik kijk serie na serie en ontdek Tiktokfilmpjes (kijken, niet maken). Heb ik al gezegd dat ik onrustig ben? Ik probeer op te laden in de natuur. Genieten van de zon, de wind. Wat mij voorheen tot rust bracht, helpt nu niet. 

Het is apart om jezelf zo tegen te komen. Van nature ben ik een huismus. Ik sta graag in de belangstelling en ben best wel extravert, maar thuis is mijn oase. Daar kom ik tot rust en kan ik ontspannen. Dus toen de lockdown ons ‘dwong’ thuis te blijven, in mijn oase van rust zag ik geen problemen. Maar ja, je oase van rust is geen oase meer als je er 24/7 in aanwezig bent. Vandaar ook mijn gevoel van rusteloosheid, vermoed ik. Aangezien we nog zeker tot september blijven thuis werken, wordt het tijd een nieuwe oase te creeëren.

Hoe gaat het met jullie? Is het nog vol te houden of weet je net zoals ik niet wat je van gekkigheid moet doen? Ik hoor graag hoe jullie deze tijd ervaren.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.